Gastvrij op visite bij St. Jans Bistro bar in Wierden

Inmiddels ruim één jaar lang zwaaien het ondernemerspaar Nick Nijlant (41) en Marrit Hegeman (29) de scepter over de St. Jans Bistrobar in Wierden. We staan stil bij het begin en de toekomstplannen van dit gezellige horecabedrijf, pal tegen over de Wierdense RK-kerk, waar men alleen nog met de naam en beeltenis van St.Jan de Doper in het logo verwerkt, aan verbonden is.

WIERDEN - Je ziet het vaker dat lokale rooms katholieke kerken omzoomd zijn met een pastorie, een verengingsgebouw voor tal van nevenactiviteiten en vaak zelfs ook nog een basisschool. Zo ook in Wierden, waar het St. Jansgebouw de functie van het verenigingsgebouw vervulde. Vanwege de afname van het kerkbezoek en andere activiteiten werd het oude St. Jansgebouw in 2017 opgedoekt en gesloopt. Op 28 juni 2019 legde pastoor J.H. Oude Vrielink de eerste steen voor een nieuw St. Jansgebouw. Fraaie nieuwbouw en met een knipoog naar elementen van het oude gebouwd, alsmede een heus hofje voor bewoning richting de Mariaschool.

“We concluderen dat 2025 een goed jaar voor ons is geweest”
Nick vertelt dat er al een aantal voorgangers gepasseerd zijn voordat hij en zijn vriendin Marrit gevraagd werden het horecabedrijf op een nieuwe manier uit te baten. Toen werden wij gevraagd. Wij zijn geen eigenaar van het pand. We huren het van een grote ondernemer die het niet op prijs stelt dat zijn naam hier genoemd wordt. We zijn in dienst van St.Jans Bistrobar en dat vinden we prima zo. In inmiddels draaien we ruim één jaar en we concluderen dat 2025 een goed jaar voor ons is geweest”.

Noaberschap
Nick gaat er gemakkelijk en relaxed bij zitten en doceert. “Eén van de belangrijkste dingen die je als je klanten bediend, ervoor moet zorgen dat men zich thuis voelt. Je moet zó handelen zoals jezelf behandelt wilt worden. Probeer toegankelijk te blijven en probeer je te verdiepen en toon interesse. Zorg dat je weet wat er in je dorp gebeurt, praat tot op zekere hoogte mee. Toon noaberschap. Laat zien dat je je beste beentje voorzet en doe net of je gasten bij jou op visite komen”.

Nick is afkomstig uit Enschede, volgde de relevante horeca-opleidingen en leerde tijdens stages en loondienst-verbanden verschillende bedrijven van binnenuit. ‘Je ziet de grote verschillen in vakmanschap. Je ziet verplichte nummers en bedrijven die écht met de klant bezig zijn. Normen en waarden en de juiste etiquette zijn voor ons vanzelfsprekend. Ja, eigenlijk ben ik op dat punt wel wat ouderwets”. Nick werkte bij Dolphia in Enschede/Glanerbrug en ook bij Hanninkshof in Usselo. Ook dáár stond de klant op nummer één. Het was daar keihard werken maar ik heb er veel geleerd. Daarna kwam ik terecht bij Rodenbach in Enschede”.

Het kookboek van Escoffier
“Bij Rodenbach werkten ze vooral volgens het kookboek van Escoffier. Dat wil zeggen dat men in de keuken graag werkt met veel met boter en room, alles lekker smeuïg, ook de sausen. En er werd vooral véél gegeten. Er waren gasten bij die soms vier tot zes uur aan tafel zaten. Dan kwamen ze om zes uur ’s avonds binnen en bleven zitten tot twaalf uur. Maar ja, het hoorde wel bij de gastvrijheid”. Die lange zitten en koken volgens Escofffier is nu wel voorbij”.

Kok bij Hancate
Marrit is afkomstig uit Nijverdal maar heeft geen link met de bouwers Hegeman. Haar voorland na de Kokschool is het Nijverdalse Toitoi, landgoed de Uitkijk, de Watermölle in Haaksbergen en de sportschool Plan Nijverdal waar toen ook nog volledige keuken aanwezig was. “Daar draaide Marrit de keuken en kon ze fijn experimenteren. Het lijkt erop dat Marrit de kookliefhebberij van haar opa heeft meegekregen. Haar opa was namelijk kok bij de uitspanning Hancate tussen Hellendoorn en Ommen”.

“We gaan er mee om als het van onszelf is”
Na hun beider voorfases gingen ze samen aan de slag bij het Landgoed de Uitkijk in Hellendoorn. Daar hebben we elkaar dus ontmoet. Ook daar hebben we veel geleerd. Het is heel knap van het echtpaar Kijftenbelt om dat bedrijf weer op de kaart te zetten. Tuurlijk helpt de locatie en de grandeur veel, maar als je als klant niet gekend wordt of geen aandacht geeft, kom je niet heel veel verder. Toen we door hen gevraagd werden om dit bedrijf te gaan leiden, hebben we direct ja gezegd. Het is dus niet van ons, maar we gaan er mee om als het van onszelf is. Lars en Helen helpen ons als het nodig is. Of ze dit bedrijf zelf willen exploiteren. Ach, we sluiten niks uit. Het interieur hebben we zo gelaten, want het was nog maar weinig gebruikt”.

Wat hebben jullie wél verandert?
“Eigenlijk niet zo heel veel. We willen scoren op service en kwaliteit en de klant moet zich thuis voelen. Kijk zelf de reviews op de socials maar na, ze zijn louter positief. Onze plannen voor de toekomst zijn vooral wéér de klant centraal stellen. Dat klinkt niet opzienbarend maar dát is wél waar het om gaat. Dát gaan de mensen rondvertellen. Story telling heet dat tegenwoordig. We moeten goed luisteren naar wat klanten beweegt en daarop inschieten en mee kunnen praten. Daarom probeer ik me goed te verdiepen over wat er in deze wereld gebeurt. Je gelooft toch niet dat dit allemaal zo goed kan blijven gaan. Ik luister graag naar de podcast ‘Veldheren’ van de Generaals buiten dienst Mart de Kruif en Peter van Uhm. Voor de duiding van het nieuws heel interessant. Niet voor niets staat op mijn linked-in profiel de latijnse spreuk ‘Si vis pacem, para bellum. Of te wel ‘Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog. Daar sta ik honderd procent achter”.

Uit eten gaan is duur geworden
“Klopt. Een fust bier kostte twintig jaar geleden drieëntachtig gulden. Het kost nu drie keer zoveel. Vlees, idem, ik kan de prijsstijging niet helemaal doorberekenen. De marges zijn gewoon klein en de lonen hoog. Gelukkig hebben we met z’n tweeën een kleine bezetting. Mijn schoonmoeder springt bij als het druk is. We zijn gelukkig gezond en als we ziek zijn nemen we een paracetamolletje. We geven het niet gauw op. Als we gelet zien hoeveel landen tegenwoordig met elkaar in conflict zijn, ben ik wel eens huiverig dat er de pleuris uitbreekt. En de mensen het uit eten gaan even overslaan. Vandaar dat we de binding met de klant zo belangrijk vinden”.

Welke menukeuze raad je me aan?
“Probeer als voorgerecht eens onze huisgerookte zalm met picalilly saus”.

Tekst: Gerard Voortman / Beeld: archief Nick Nijlant en Marrit Hegeman en Gerard Voortman