Zakelijk

Robert Exterkate: noodgedwongen afscheid van Mariaschool Wierden

WIERDEN – De Mariaschool in Wierden verliest na ruim veertien jaar een begenadigd directeur. Robert Exterkate heeft vanwege zijn verslechterde gezondheid vorige week noodgedwongen afscheid genomen als 'hoofd' van de basisschool. “Ik had hier graag tot aan mijn pensioen willen werken, maar de behandelend arts adviseerde me met klem: 'Robert, je kunt beter stoppen met werken'. Ondanks dat ik al een jaar in de ziektewet liep, komt dat dan nog steeds wel hard aan hoor...”. Nog een keer maakte de gedreven onderwijsman een ronde langs alle groepen om les te geven, in groep vijf als laatste.

Lichamelijk heeft Robert een opeenstapeling van klachten. Progressieve vormen van onder andere artrose, reuma en daarbij de Ziekte van Crohn in combinatie met zware medicijnen zijn de boosdoeners. Goede nachtrust is een zeldzaamheid vanwege de chronische pijn. “Als ik voor de klas sta, dan vergeet ik die ellende, maar met name het gebrek aan slaap breekt me op”, verzucht de directeur. “Ik ben nu zestig jaar, dus eigenlijk heb ik nog zo'n zeven werkjaren voor de boeg. En ik moet echt zeggen dat m'n werk zeker ga missen. Ik heb hier écht hartstikke mooie jaren gehad en geniet nog steeds van die drukte van het onderwijs!”

Van Wiene-Zeldam naar Wierden
In 1983 kwam Robert voor de klas te staan in Wiene-Zeldam, een klein schooltje in de buurtschap bij Goor, mijn woonplaats. “Ik had drie leerlingen onder mijn hoede, onvoorstelbaar eigenlijk hè?” Niet lang daarna werd een baan in Bentelo aanvaard, waar hij zich op wist te werken tot adjunct-directeur. “Ik ben echter wel iemand die ervan houdt om zo nu en dan eens in een andere keuken te kijken. Die dorpsschool heb ik ingewisseld voor een baan in 't Woolde in Hengelo. Totaal andere mentaliteit en dynamiek. Totdat ik op 1 april 2007 hier in Wierden terecht kwam, een school vergelijkbaar met Bentelo. Eigenlijk is de Mariaschool ook een soort dorpsschool. Ik bedoel dat niet negatief hoor, maar juist positief! De sfeer is gemoedelijk, het contact met de ouders goed en ongedwongen!” 

Lachen op de werkvloer
Met de komst van Robert ging er een andere, verfrissende wind op de Mariaschool waaien. Daarmee vernieuwde het team in de loop der jaren, maar met name Conneke Holleboom-de Vroomen en Nardy Berns waren samen met Robert van vaste waarde voor de Wierdense basisschool. Hij kende de school niet, maar wilde de uitdaging wel eens aangaan. Een spannende tijd brak aan. De manier van werken op de school werd aangepakt, mede ook omdat het onderwijs in de loop der jaren is veranderd. De mentaliteit van het harde werken voor goed onderwijs voor de leerlingen is gebleven, echter er is vooral ruimte gekomen voor een luchtige sfeer en aandacht voor humor. “Als het personeel lekker kan werken en er is goed contact met de ouders, dan gaat alle tijd naar het onderwijs. Dat is voor mij altijd de drijfveer geweest, bovendien houd ik wel van een grap; er moet gelachen worden op de werkvloer.” 

Tevredenheidsenquête
Aandacht voor het team heeft Robert altijd belangrijk gevonden. “Goed onderwijs staat of valt met het team. Natuurlijk zet ik processen in gang, ben een bindende factor in het geheel, maar wel in overleg en samen met de collega's. Door oog en oor te hebben voor een ander en tijd te maken voor diegene die dat nodig heeft, krijg je uiteindelijk waardering. Dat verdient zich dubbel en dwars terug en dat heeft zijn positieve uitstraling op het onderwijs in het algemeen. Dat zie je ook terug in cijfers. Kijk bijvoorbeeld naar de tevredenheidsenquête die bureau Beekveld en Terpstra hield onder de dertien scholen van SKOT (Stichting Katholiek Onderwijs Twenterand). Wij pakte altijd een goede score op het gebied van sfeer, onderwijs en ga zo maar door. Daarbij scoorden de leerlingen altijd boven de norm bij de jaarlijkse Cito-Eindtoets.”

Schoolhond Ollie
Ook de verbouwing en heropening van de school, bijna vijf jaar terug, ligt nog vers in het geheugen van de scheidend directeur. “Het gebouw heeft een opener karakter gekregen met het Trefpunt dat we nu als centraal plein in de school hebben gecreëerd. Maar ook nu zijn er nog mooie ontwikkelingen. Zoals onze schoolhond Ollie, die we sinds kort een paar uur in de week hier hebben lopen. Liselore Kok komt met haar getrainde hond om een groep kinderen te begeleiden en ondersteunen. Er wordt een vertrouwensband tussen leerling en hond gebouwd, die ten goede komt aan de ontwikkeling.” De Mariaschool kan daarin investeren dankzij NPO-gelden. Het Rijk heeft geld beschikbaar gesteld voor herstel van de corona-gerelateerde vertragingen in het onderwijs binnen 2,5 jaar. “Bovendien is er nu ook een onderwijsassistent, ter ondersteuning van de leerkrachten. Omdat we momenteel enkele dubbele groepen hebben, zorgt de onderwijsassistent voor meer ruimte in het onderwijsprogramma.”

Aanwas en groei
Robert is van mening dat hij de Mariaschool gezond achter laat. “Ondanks dat we met 114 leerlingen op dit moment wat aan de ondergrens zitten, zie ik progressie. Er is aanwas in de kleutergroepen, waardoor we hopen de komende jaren weer richting de 150 leerlingen gaan. Daartoe is ook een schoolplan opgesteld, voor de komende jaren. Daarin zijn belangrijke ontwikkelingen opgesomd. Natuurlijk zou ik graag zien dat die snel worden opgepakt, maar ik heb inmiddels ook wel geleerd dat waar mensen wegvallen er weer anderen met vernieuwende ideeën en kennis opstaan. Dat zal in mijn geval ook zo zijn, daar heb ik het volste vertrouwen in.”

Nu de hectische baan als directeur ten einde is, ontstaat er ruimte voor andere belangrijke zaken. “Ik ben echt een buitenmens, ik geniet van mijn tuin, fiets veel en ben dit jaar voor het eerst gaan vissen. Daarnaast doe ik wat vrijwilligerswerk voor m'n voetbalclub in Goor. Ik ben alleen bang dat het straks wel wennen is, die rust na die drukke baan. Daarom denk ik dat me dienstbaar ga maken, een zinvolle besteding. Iets in de educatieve sfeer, volwassenen-educatie of iets voor de bibliotheek of zo. En ik heb een camper gekocht, zodat ik samen met mijn partner Dianne door Europa kan gaan reizen. Ik hou er van om vooruit te kijken met een positieve blik! En of ik nog eens terug kom op de Mariaschool? Ik ga sowieso met Kerst kniepertjes bakken, naar het recept van mijn moeder. Dat is een traditie en die zit ik nog voort!”