Zakelijk

Bestuursassistente Caroline Valk verlaat na 38 jaar het Wierdense gemeentehuis

WIERDEN – Ze heeft met zes burgemeesters in Wierden samengewerkt, verrichte haar eerste werkzaamheden op een typemachine, heeft de bouw van het nieuwe gemeentehuis meegemaakt en is van receptioniste opgeklommen tot bestuursassistente van de burgemeester. Caroline Valk hangt na ruim 38 jaar de lier in de wilgen; ze laat de gemeente Wierden achter zich en zet zich vanaf 1 maart in voor een nieuwe uitdaging als directiesecretaresse voor LTO-Noord in Zwolle.

Haar hart ligt in Wierden. Caroline (meisjesnaam Fahner) werd 57 jaar geleden in het dorp geboren, is er getogen, opgegroeid en volwassen geworden. Met veel plezier woont ze er nu samen met haar man Brenno en hun 22-jarige tweeling Marjolein en Jesse. “Marjolein is onlangs op zichzelf gaan wonen. Ze heeft een baan en red zichzelf inmiddels prima. Maar ik moet het toegeven... ik mis haar nu toch al wel, al was het alleen al dat soms ook voor ons kookte haha.”

Negentien jaar
Caroline zelf was ook al jong volwassen, althans, wat werken betreft. “Ik was negentien jaar, had het diploma van de mavo op zak en was begonnen aan de opleiding facilitaire dienstverlening. Die heb ik overigens niet afgemaakt en mijn vader vond dat ik maar eens een tijdje aan het werk moest om me te bezinnen.” En zo maakte ze haar eerste stap in haar langdurige carrière voor de gemeente Wierden en heeft ze als receptioniste daar haar eerste geld verdiend.

Aan oud-collega Jan Pieter van Vree heeft Caroline veel te danken. Ze kwam in 1985 op de afdeling voorlichting en dat heeft uiteindelijk vele deuren geopend. Zo kreeg ze enkele jaren later de kans om het collegesecretariaat op te zetten. En begon dat in die jaren als eenmanssecretariaat, nu 31 jaar later verricht ze het werk met drie collega's.

Het werk past bij Caroline, zo zegt ze zelf. “Ik vind het fijn om contact met mensen te hebben. Het ene moment heb je een secretaresse of ondersteuner van een minister aan de lijn om zaken te regelen en het andere moment iemand uit Wierden die dringend hulp nodig heeft. Die knop moet je dan snel om kunnen zetten. En weet je wat zo bijzonder is, hoe hoger iemand in de boom zit, hoe makkelijker het contact verloopt.”

Niet laten zwemmen
Die dynamiek past bij Caroline en ze weet op kalme en rustige wijze iedereen te helpen. “Ik vind het belangrijk om vooral goed te luisteren. Vraag vooral door, dat zorgt voor duidelijkheid. Alleen dan kun je iets netjes regelen, oplossingen bieden en zaken niet laten versloffen. Je wilt mensen met vragen niet laten zwemmen. Die breng je het liefst zo snel mogelijk tot rust.” Dat lukt haar ook dankzij enorm veel kennis van de organisatie en de Wierdense gemeenschap. “Ik weet wat er speelt in de gemeente, ken heel veel mensen. Dat is ook belangrijk als ondersteuner van het college. Je bent een spin in het web.”

Ruimte en vrijheid
In al die jaren heeft Caroline burgemeesters zien komen en gaan: Ane Lieuwen, Eint Ockels (tijdelijk), Bernard Kobes, Jan Kristen (tijdelijk), Henk Robben en huidig burgemeester Doret Tigchelaar. Met plezier denkt ze terug aan de tijd van burgemeester Lieuwen, de eerste burgemeester waarvoor ze werkte. “Een vriendelijke man met veel humor. Hij gaf mij alle ruimte om uit te zoeken hoe het secretariaat er uit zou komen te zien, dat was er toentertijd namelijk nog niet. We hebben jammer genoeg niet op een waardige manier van hem afscheid kunnen nemen door zijn plotselinge ziekte...” En daar waar Lieuwen de ruimte in het startproces gaf, was het gewaardeerd burgervader Henk Robben die Caroline wederom veel vrijheid gaf om de kabinetstaken verder uit te breiden. “Hij betrok mij bij heel veel van zijn werkzaamheden”.

Typemachine
Even nadenkend vervolgt Caroline: “Je moet het natuurlijk ook in die tijd plaatsen; de organisatie was veel kleiner. Ik denk dat we met een man of vijftig in het toen nog oude gemeentehuis werkten. Er hing een andere sfeer, de afdelingen waren kleiner en iedereen was meer betrokken bij elkaars wel en wee.” Er is dus veel veranderd in die bijna veertig jaar. “Ik weet nog dat ik in die tijd op een typemachine, wel mét correctielint, moest werken. De jeugd van tegenwoordig kent die dingen niet eens meer...”

Op het secretariaat hoor je alles. “Ik kan er wel een boek over schrijven”, vertelt Caroline. “Dat kan natuurlijk niet, het meeste kun je niet naar buiten brengen. Je moet integer en discreet zijn. Maar hoogtepunten zijn er zeker als ik nu terugkijk op al die jaren.” Een paar fotoalbums en krantenknipsels halen herinneringen weer naar boven. “Wat was de saamhorigheid toch groot, we hebben heel wat leuke feestjes georganiseerd”, mijmert Caroline terwijl ze de foto's bekijkt.

Ambassadeur Pete Hoekstra
Wat ik nou heel mooi vond aan mijn baan?” Ze laat haar hersens kraken. Het zijn vooral de pittige klussen die boven komen borrelen, zoals het aanvragen van lintjes voor inwoners. “ Daar komt tegenwoordig zoveel bij kijken. Het is een heel complex en ingewikkeld proces geworden ten opzichte van vroeger, hetgeen heel veel kennis, inzicht en tijd vergt.” Maar waar ik zelf energie van kreeg, dat waren toch de evenementen die ik mocht organiseren, zoals de lintjesregens, nieuwjaarsbijeenkomsten, afscheidsbijeenkomsten, het juniordictee in samenwerking met bieb, de veteranenbijeenkomsten en het kabinetswerk. En daaruit steken bijvoorbeeld het afscheid van burgemeester Henk Robben en het bezoek van Pete Hoekstra, de ambassadeur van de Verenigde Staten, aan Notter met kop en schouders bovenuit. Zeker die laatste was pittig. Daar ging heel veel overleg aan vooraf, in verband met veiligheid en zo. Een buitenstaander heeft daar eigenlijk geen weet van. Bovendien is het werk op de achtergrond vaak pittiger dan voor degenen die op de voorgrond staan. Ik ben ook meer het type die het liefst alles vanaf een afstandje bekijkt.”

Nu is de tijd aangebroken om het werk in Wierden achter haar te laten en de frisse blik op LTO-Noord te richten. Een andere sector, met nieuwe uitdagingen. “Maar het werk als secretaresse zal toch in grote lijnen gelijkwaardig zijn en ook hier krijg ik weer veel ruimte om evenementen te organiseren! Voor dat werk ben ik geboren, dat weet ik zeker. Een jaar of tien terug heb ik namelijk ook nog een tijdje vrijwilligerswerk voor het hospice in Rijssen verricht. Ik dacht namelijk dat ik bijvoorbeeld ook wel als verpleegster in de wieg was gelegd, maar dat bleek toch niet te kloppen. Het was heel fijn en waardig om voor die mensen klaar te staan, maar dat werk ligt mij echt niet... Ik ben wel zorgzaam en kan ontzorgen, maar dan in mijn eigen vakgebied”, bekent Caroline glimlachend.

Uw reactie