Columns

Wiezer, van binn'n en van buut'n

Mijn geboortehuis en een oude herinnering

De Wierdense coach en therapeut Herman Veltmaat vertelt eens per maand in 'Wiezer, van binn’n en van buut'n' over hoe mensen weer op eigen kracht verder kunnen gaan.

Op een vrijdagmiddag zet ik na 48 jaar voet over de drempel van het huis waar ik geboren ben. Een boerderij in de buurtschap de Huurne, genaamd 'De Olde Westrik'. De heer des huizes, Joop Ooms, is zo vriendelijk mij een rondleiding te geven. De opkamer, waar ik van mijn tiende tot mijn twaalfde heb geslapen, is verbouwd tot badkamer. Bij het verbouwen, zo vertelde Joop Ooms, kwamen weefkammen van achter de betimmering te voorschijn. In de oude boerderij was dit ooit de weefkamer geweest. Nooit geweten dat ik geslapen heb in een kamer waar de boerin en wellicht de dienstmeid achter het weefgetouw hebben gezeten. Buiten was het 'kokhuuske' nog in oude staat. Binnen stond in witkalk een grote 'V' op de muur geschreven. Ik had, voordat ik wegging van deze oude 'woonstee', mijn handtekening achtergelaten.

 

Drie dagen later lig ik 's nachts plots wakker in mijn bed. Een heftige herinnering dringt zich aan mij op. Ik ben terug in mijn geboortehuis. Ik sta als kleine jongen in de box en er is verder niemand in de keuken. Mijn moeder haalt mijn broertje uit bed. Voor het raam zie ik prachtige bloempotten met geraniums staan. Die wil ik eens beter bekijken en ik begin te sjorren aan de rand van de box. En wonder boven wonder, de box beweegt voorwaarts. Ik trek nog een keer en nog een keer. De box beweegt richting de vensterbank. Als ik dan mijn handje uitsteek, kan ik net bij de rechter bloempot. Mijn vingertjes haken achter de rand van de bloempot. Ik haal de bloempot naar mij toe … en dan valt de bloempot op de grond. Scherven, potaarde, takjes en blaadjes liggen op de vloer. Mislukt! Jammer.

Dan de tweede bloempot maar proberen. Weer steek ik mijn linkerarmpje uit om die mooie plant te pakken. Mijn vinger haakt achter de rand van de pot en als ik deze naar mij toe trek valt ook deze pot met plant op de vloer. Dan gaat plots achter mij de deur open en staat daar moeder met op haar arm mijn broertje Jan. Vol ontzetting slaat ze een hand voor haar mond. "Herman, wat heb je nu weer gedaan!" Verbijsterd kijk ik mijn moeder aan. Ik wilde toch alleen maar die mooie bloemen beter bekijken.

 

Mijn moeder is dan boos, héél erg boos op mij.

 

Herman Veltmaat

info@hermanveltmaat.nl