Algemeen

Stichting Vrienden van Szokolya opgeheven, maar contact blijft

Vrijwilligerswerk zorgt voor warme band tussen Wierden en Szokolya

Het inladen van de vrachtwagen, tot enkele jaren terug voor de woning van Maryan Renooij. En het uitpakken in Szokolya en vervolgens verkopen van de kleding.

WIERDEN – Stichting Vrienden van Szokolya uit Wierden kan de geschiedenisboeken in. De vrijwilligers – de meesten zijn al sinds de jaren tachtig actief – hebben besloten om de inzet voor de inwoners van het Hongaarse dorp te staken. De ondersteuning die toentertijd van levensbelang was, is minder noodzakelijk geworden. Bovendien hebben de meeste leden van de stichting inmiddels een respectabele leeftijd bereikt. Tijd dus om het rustiger aan te doen en met veel voldoening terug te kijken op prachtige jaren van liefdevolle ondersteuning vanuit Wierden. “Er zijn vriendschappen voor het leven ontstaan”, vertelt Maryan Renooij als oud-voorzitter van de stichting.

Het contact met het Hongaarse dorpje Szokolya is in 1987 van de grond gekomen. De predikant van de Hervomde Kapel in Wierden zocht achter het IJzeren Gordijn naar een kerkelijke gemeente om een uitwisselingsproject op te starten. In Szokolya was toentertijd een dominee actief die in Kampen gestudeerd had én zodoende ook Nederlands kon. Ideaal, want het gros van de plattelandsbewoners van Hongarije sprak alleen Hongaars en slechts zelden een paar woorden Duits.

Flinke taalbarrière
Jarenlang werden collectes gehouden en acties op touw gezet om steun te bieden aan de inwoners van het Hongaarse kerkdorp. Toch bleek de taalbarrière een flinke drempel. De uitwisselingen waren de enige vorm van verbondenheid, want gesprekken via telefoon waren haast onmogelijk. Dat gevoel van eenrichtingsverkeer vanuit Wierden deed de kerk besluiten om de commissie na twaalf jaar op te heffen.

Geen kerkelijk belang 
Maar het contact verbreken, dat in de loop der jaren was ontstaan... Nee, dat konden de commissieleden niet over hun hart krijgen. Daarom werd Stichting Vrienden van Szokolya in het leven geroepen door diegenen die al vanaf het eerste uur bij het vrijwilligerswerk betrokken waren. Wim de Groot, Jetta Dekker, Erna Eshuis, Teun Kok, Maryan Renooij, Ries Verschuur en Krisztina Biro namen zitting in het stichtingsbestuur. Zodoende is 'Vrienden van Szokolya' vanaf 1999 tot in 2021 als algemene stichting actief geweest voor het welzijn van alle inwoners van het dorpje Szokolya, zonder kerkelijke belangen. Maryan: “Natuurlijk hebben we al die jaren wel warme ondersteuning gekregen van leden van de hervormde kapel, maar ook van veel andere inwoners van Wierden en omgeving!”

Achttienjarige au pair
Bijzonder is ook de medewerking van Krisztina. Ze is geboren en getogen in Szokolya en kwam op achttienjarige leeftijd als au pair naar Wierden, waar ze bij Maryan een kamer aangeboden kreeg. “Ik wilde in een tussenjaar naar Nederland, om ook de taal te leren. Ik ben alleen nooit meer teruggegaan en woon en werk dus al bijna dertig jaar in Nederland.” Maryan haakt aan: “Krisztina is als een dochter voor me. Ik kende haar natuurlijk al heel wat jaren voordat ze hier in Wierden kwam wonen. Ik weet nog goed dat we tijdens een eerste bezoek aan het Hongaarse dorpje met zeven man bij haar thuis werden ondergebracht. Iedereen kreeg een eigen kamer en de familie sliep dan tijdelijk wel bij elkaar.” 

Opknappen en renoveren
De warme contacten zorgden er voor dat de vrijwilligers zich met veel plezier in gingen zetten voor het welzijn van de dorpsbewoners. Van het verzamelen van rollators voor oudere mensen, tot het opknappen van de plaatselijke crèche, de lagere school en het dorpshuis. “Wij zorgden voor de financiële middelen”, duidt Ries. “Dat deden we door kleding in te zamelen in Wierden en die met een vrachtwagen naar Szokolya te vervoeren, zodat het ter plekke verkocht kon worden. Van het geld kon dan de renovatie betaald worden.”  Meestal ging er zo'n vijftien tot twintig kuub aan goederen richting het dorpje. En om het transport te bekostigen werden op het kerkplein in Wierden plantenmarkten gehouden en statiegeldacties bij de supermarkten geïnitieerd.

Minder huisvlijt
“De betrokkenheid van de inwoners van Wierden was groot”, weet ook Krisztina. “We kregen ook regelmatig zo maar giften.” Die gulle giften kwamen altijd ten goede aan de inwoners van Szokolya. “Het was dan ook altijd mooi om te zien dat het dorp bij een volgend bezoek weer wat veranderd was, ten goede. Natuurlijk speelt ook de veranderende tijd een rol. Voor de val van de muur was er vooral veel huisvlijt, tegenwoordig is dat minder. Het dorp wordt meer en meer een forensengebied. Inwoners van Boedapest kiezen voor een plek in een rustige omgeving. Dat komt ook de welvaart ten goede en dat speelde ook mee in de keuze om de stichting op te heffen.”

Ereburger van Szokolya
Maryan vult aan: “We hebben die beslissing weloverwogen genomen, ook met het oog op de hoge leeftijd van de meeste bestuursleden. We kunnen terugkijken op een hele mooie periode, dat geeft voldoening. En dat is van twee kanten zo. Er is een plaquette in het dorp met alle namen van de bestuursleden en ik ben in 2010 tot ereburger van het dorp gekroond. Ook staat er een bankje met inscriptie op een plek waar je een prachtig uitzicht hebt. En dat alleen omdat ik een keer heb gezegd dat je juist op die plek, met zicht op de vallei, toch heerlijk op een bankje zou kunnen zitten... Oh, en als afscheidscadeau heeft iedereen een schilderij gekregen van een lokale schilder. Prachtig gebaar toch?”

Door de coronamaatregelen staat een bezoek aan het dorp nog steeds op een laag pitje, maar de meeste bestuursleden willen zeker nog een keer naar het dorp terugkeren. “De contacten zullen zeker blijven bestaan. Er zijn goede vriendschappen ontstaan, we kennen heel veel mensen daar! Heel dankbaar allemaal. We willen daarom ook een warm hart toedragen aan alle vrijwilligers die ons al die jaren geholpen en ondersteund hebben!”