Algemeen

Team Welkom Wierden volbrengt Roprun mede door goede support

WIERDEN/ENTER – Met ruim 560 kilometer in de benen wordt Roparun-team 'Welkom Wierden' op Tweede Pinksterdag warm onthaald op de Coolsingel in Rotterdam, nadat zij op zaterdagmiddag vertrokken uit Hamburg. Het was een tocht vol hoogtepunten, evenals een aantal dieptepunten. Een tocht waarbij het uiterste van de teamleden werd gevraagd en samenwerking de sleutel tot succes bleek.

Op een verlaten industrieterrein in Hamburg op zaterdagochtend 8 juni kwamen ruim honderd teams samen, om zich klaar te maken voor de start van de befaamde Roparun, in strijd tegen kanker. Het terrein werd langzaam maar zeker een bonte verzameling van personenbusjes, vrachtwagens en omgebouwde touringcars, omringt met teams in opvallende kleding. “De sfeer is erg gemoedelijk, amicaal, maar ook emotioneel”, vertelt één van de Wierdense deelnemers. “Onder de startboog verzamelen zich iedere zes minuten drie á vier teams om te beginnen aan hun hardloopavontuur richting Rotterdam. De teams worden voorgesteld, er wordt opzwepende muziek gedraaid en er wordt stilgestaan bij persoonlijke drijfveren om mee te doen aan de Roparun.”

De eerste zestig kilometer viel dit jaar niet mee, mede door de stevige wind die continue tegen leek te staan. Het weerhoudt de Wierdense hardlopers niet om het tempo goed vast te houden. Bij het eerste wisselpunt tussen team A en B bleek zelfs dat ze al iets voor op schema lagen. Deze lijn werd doorgezet in de tweede etappe richting Ganderkesee, waar het eerste basiskamp was ingericht: eten, masseren, slapen en weer door.

Midden in de nacht, van zaterdag op zondag, begon team A aan hun tweede shift van zo’n 55 kilometer. De nacht is zwaar. Als dit team om 05.15 uur wordt afgelost door team B, hebben de leden in al die uren geen straaltje zonlicht gezien. “De eerste knieblessures waren toen ook een feit en de reserveloper moest aan de bak. In de vierde etappe liep team B in het ochtendgloren richting de Duits-Nederlandse grens. Het was koud, maar de prachtige zonsopkomst maakt een boel goed!”

Het gemeentehuis in Sellingen, gemeente Westerwolde, was als tweede basiskamp ingericht en lag direct aan de route. “Dat was extra leuk ook voor de masseurs en de cateraars, want op die manier kregen zij ook mee wat er allemaal gebeurt en hoe de sfeer is op de route!”

Eenmaal in Nederland stonden er meer supporters langs de kant van de weg. “In kleine dorpjes was van alles geregeld om de teams een hart onder de riem te steken. Zo liep de route bijvoorbeeld onder een molen door, dwars door een kerk heen en stonden mensen langs de kant klaar met wat lekkers.”

Ruim een uur vóór op schema begaf het Wierdense team zich richting het eigen grondgebied. Enter kwam in zicht, maar eerst was er nog een groot feest in Almelo. Vanaf de Gravenallee, over de Grotestraat, liepen de teams het overvolle centrum in. Op de Koornmarkt was een warm onthaal door de Almeloopers en via het stampvolle Amaliaplein ging de route dwars door het Polmanstadion van Heracles richting Enter.

“Op de Ypeloweg reed een cabrio het team tegemoet. De heren in de cabrio hadden een live-verbinding op het Dorpsplein, zodat iedereen team Welkom Wierden aan kon zien komen. Met het gehele team gingen we richting de doorkomst, waar alle vrijwilligers de afgelopen maanden hard aan hadden gewerkt. Daar werden we met veel gejuich onthaald. Er werd gedanst op ‘Dat kan alleen nog maar Enter’, alle teamleden werden voorgesteld om vervolgens een groepsfoto te maken. Na een korte pauze en knuffels van het thuisfront werd de weg vervolgd, want Rotterdam was nog ver...”

Richting Zuthpen werd het team verrast door een vijf kilometer lange laan met waxinelichtjes. Vanuit deze prachtige ambiance ging het richting het feestgedruis in het centrum van Zutphen. De route ging verder over de Veluwe, waar team B om 2.30 uur klaar stond om team A af te lossen. Een van de fietsers van team B was in het busje onwel geworden, hij kon niet verder en werd door het andere team naar het basiskamp gebracht. Totdat de reservefietser werd ingevlogen, kwam er tijdelijk een fietser van team A het andere team versterken. De schrik zat er wel goed in toen het team hun weg over de pikdonkere Veluwe vervolgde.

Door het weinige slapen, de sportieve inspanningen en de hoog opgelopen emoties begint de vermoeidheid nu echt toe te slaan. “De heuvelige paden in het pikkedonker hielpen ook niet echt mee, maar opgeven was geen optie. Op 35 kilometer voor het wisselpunt, dat was nog ruim drie uur hardlopen, besloot team B om de hulp van het andere team in te roepen.”

Ondertussen kwam de zon weer op en voerde de route over de Grebbeberg richting de Betuwe. In de wetenschap dat team A bijna zeven kilometer eerder klaar moest staan om te wisselen, hielden de lopers van team B het tempo er in. Na een kort weerzien tussen beide groepen, startte team A aan hun laatste etappe richting Rotterdam. De rusttijd in het basiskamp had hen goed gedaan. Het mooie weer en de prachtige omgeving zorgen ervoor dat zij in hoog tempo richting het laatste wisselpunt liepen.

In Goudriaan was de laatste wissel. Uiteraard zijn de muziek, de flauwe grappen en de teamsfeer in de begeleidende busjes essentieel voor het halen van de finish. Het was dan ook afwachten hoe het vanaf Alblasserdam zou gaan, want vanaf dat moment gingen alle lopers en fietsers van team B tegelijk het parcours op om de laatste 22 kilometer richting Rotterdam alleen te volbrengen. Alle andere teamleden wachtten op de Coolsingel waar ook de deelnemende teams die in Parijs waren gestart, binnen zouden komen.

Opgewacht door familie, vrienden, loco-burgemeester Johan Coes en oud-burgemeester Henk Robben werd team Welkom Wierden warm onthaalt. De medailles werden omgehangen en daarmee was het doel gehaald!