Algemeen

Leerlingen Ichtus-klas van 1969 zien elkaar weer dankzij reünie

WIERDEN – Het Kulturhus in Hoge Hexel was zaterdagmiddag een trip down memory lane voor de leerlingen van de klas van 1969 van de voormalige Ichtusschool in Wierden. Voor de leerlingen van toen was het in sommige gevallen een eerste weerzien sinds tientallen jaren en klonken dan ook de cliché-uitspraken 'ooh, je bent niks veranderd' regelmatig uit de mond van klasgenoten. Vriendengroepjes van toen klonken ook nu al snel weer samen.

Uit het heel het land waren de inmiddels 57- en 58-jarigen naar Ypelo afgereisd voor dit bijzondere weerzien. De reden voor een plek in het Kulthurhus is simpel: de Ichtusschool in Wierden is gesloopt om plek te maken voor het Binnenhof. Drie leerkrachten, meester Meijer, meester Koldenhof en juffrouw Harberink, waren ook aanwezig op de reünie en dat zegt genoeg over de sfeer van de klas in die vroege jaren zeventig. De juf kan zich die tijd nog goed heugen: “Ik kwam net van de kweek, ben nu 73 jaar, dus reken maar uit. Ik was maar een paar jaar ouder dan die kinderen. Tja, je werd toen zo hup, in het diepe gegooid.”

“We hadden een leuke klas, zeker weten”, is de eenduidige mening van Ina Kippers, Janny Gort, Jenny Lautenbach en Erna Stam. Zijn zijn de kartrekkers van de reünie van deze grote klas, toentertijd zo'n veertig leerlingen! Tweelingbroer van Erna, Erik Stam, had in de voorgaande jaren al wat e-mailadressen verzameld en zo is het idee voor een reünie tot wasdom gebracht. “Ja, het was echt een mooie tijd hoor en dat merk je nu aan alle herinneringen die weer tot leven komen. De groep was hecht, we zaten bijvoorbeeld ook bijna allemaal op korfbal bij Blauw Zwart. Ook waren er moeilijke momenten die we hebben meegemaakt, daar werd toentertijd niet over gesproken in de klas. Tegenwoordig is dat heel anders. Ik denk dat dat echt met de tijd van toen te maken heeft...”

Op de vraag of deze klas heel braaf of juist baldadig was, komt geen eenduidig antwoord. “Ik kan me niet herinneren dat we echt vervelend waren. Ik was toen braaf, nu juist baldadig”, vertelt Janny lachend. Ina vult aan: “Ik kan me nog wel herinneren dat iemand met dierendag op school kwam met een stok waaraan vogeltjes waren geregen. Maar dat was denk ik meer onwetendheid dan baldadigheid.”

Alle klasgenoten hebben de smaak nu weer te pakken; er is een WhatsApp-groep aangemaakt, waarin alle – nog levende – klasgenoten zijn opgenomen. “Ik denk dat we over vijf jaar gewoon weer een reünie houden, dit moet blijven bestaan”, aldus Ina.