Algemeen

Harry Meenhuis vindt schaatsmaatje Elfstedentocht na 37 jaar weer terug

YPELO – Met de hoogzomerse temperaturen nog maar net achter ons, vertelt Harry Meenhuis uit Ypelo in geuren en kleuren over zijn sportieve prestaties in de ijskoude winter van 1985. Hij was één van de weinige inwoners uit de gemeente Wierden die aan de startstreep van de Elfstedentocht in Leeuwarden verscheen. Deze zomer, bijna veertig jaar na dato, keerde hij terug naar Friesland om daar weer contact te leggen met zijn schaatsmaatje, de nu 74-jarige Siemen Albada.

De controlekaart en het Elfstedenkruisje liggen op tafel. De nu 68-jarige Harry begint te glimmen als hij vertelt over de ontmoeting en de schaatstocht. Het is alsof de tijd had stilgestaan. Herinneringen worden opgehaald en zo wordt de tocht der tochten figuurlijk weer opnieuw verreden.

“Ik was in mijn jonge jaren behoorlijk sportief. Ik heb bijvoorbeeld ook actief deelgenomen aan de Zeskamp van de NCRV die begin jaren zeventig in Wierden werd georganiseerd.” Maar schaatsen was vooral 'zijn ding'. Al vanaf z'n tiende schaatste de Ypeloër op de Twentebaan, waarna hij actief lid werd van de IJslcub Twente. “Met name de lange afstanden lagen mij wel, daarvoor had ik genoeg uithoudingsvermogen.”

In de jaren zeventig en tachtig schaatste Harry veel tochten en hij merkte dat de kans op een Elfstedentocht er dat jaar in zat. “Over deelname had ik wel nagedacht, maar mijn vrouw heeft echt het laatste zetje gegeven. Gelukkig, want dat was ook de laatste keer dat je zonder lidmaatschap deel kon nemen aan deze tocht.”

Bruggetje bij Balk

Met een man of zes van de Twentse ijsclub werd naar Friesland afgereisd voor deelname aan de magistrale toertocht op het krakende natuurijs. “Twee van ons konden overnachten in Balk, waaronder ik. Het mooie was dat de Elfstedentocht vlak achter die boerderij liep. Met de bewoners hadden we dan ook afgesproken dat ze bij het nabij gelegen bruggetje over de vaart met wat proviand zouden staan. En zo gaandeweg het gesprek werd het me duidelijk, de beste man was zelf ook een marathonschaatser die ook deel ging nemen aan de tocht!”

Na een korte nachtrust liep de gezonde spanning bij de deelnemers op. Het was nog vroeg. Om 6.45 uur moest Harry zijn eerste stempel halen. “Ik heb snel met schaatsen aan gedaan en de schoenen bij de rest gegooid. Je moet je voorstellen dat daar echt een enorme stapel lag, allemaal schoenen door elkaar.”

Het schaatsen ging 'm goed af en op het afgesproken tijdstip kwam het bruggetje bij Balk in beeld. “De boerin stond daar klaar met wat eten en drinken! Daar trof ik ook de boer waar de andere jongens hadden overnacht en dat was voor mij een goede opsteker. Hij was al wat eerder gestart en ging weer verder om de route te vervolgen. Daar putte ik moed uit én besloot om niet te pauzeren. Wie weet zou ik dan de andere schaatsers nog inhalen en dat lukte! Vanaf dat moment hebben we de hele tocht met elkaar opgetrokken en de Elfstedentocht gezamenlijk volbracht.”

Na de eindstreep scheidden de wegen weer. “We hebben elkaar het beste gewenst en daarna eigenlijk nooit meer iets van elkaar gehoord...Het was inderdaad 37 jaar stil!” Tot nu, benadrukt Harry. “Onze kinderen vonden het leuk om een weekend naar Friesland te gaan terug, even terug in de tijd van die bewuste Elfstedentocht. Vanaf dat moment schoot het door m'n hoofd: zou die goede man met wie ik de tocht geschaatst heb nog leven? Ik had geen naam, niks...”

Speurtocht naar schaatser

En zo begon de speurtocht vanuit Ypelo. Eerst werden de jongens van de IJsclub Twente gebeld en gevraagd of ze nog een naam wisten en zo kwam uiteindelijk de naam boven borrelen: de familie Albada. “Ik ben gaan zoeken in de online telefoongids en in Balk kwam ik nog twee nummers tegen onder die naam. De eerste die ik belde vond het heel bijzonder dat ik zoekende was. Ze waren gelukkig heel behulpzaam en gaven te kennen dat ik het andere nummer moest hebben. En als ik geen contact zou krijgen, dan wilden zij het wel namens mij doen.”

Harry belde tot vier keer toe, maar zonder succes... Totdat hij op een zaterdagmorgen werd gebeld door een dame. “Ik heb uitgelegd waar het om ging en ze wist me tot grote verbazing te melden dat 'de man die je zoekt... die zit naast mij!'. Natuurlijk was ik hartstikke blij. Ik heb wel een uur gekletst en uiteindelijk een afspraak gemaakt: we waren met de hele familie van harte welkom. Het was écht een fantastisch weerzien, na 37 jaar trof ik mijn Elfstedentochtmaatje Siemen Albada.”

Om de sfeer van toen helemaal na te bootsen stond bij het bruggetje een tafel met stoelen, met natuurlijk ook Fries gebak. “Prachtig, het was net of we elkaar al lang kende. We hebben alle herinneringen opgehaald en de hele tocht weer geschaatst, maar deze keer zonder schaatsen. Uiteindelijk hebben we een stukje van de route nog met auto gereden en bij Hindeloopen het Elfstedenmuseum bezocht.”

De twee Elfstedenschaatsers hebben besloten om het contact in stand te houden. Het eerstvolgende bezoek is in Ypelo.

Uw reactie