Wierdense tweelingzussenweer even op ‘oale groond’

WIERDEN – “De geur hier van het gymzaaltje, die is nog steeds hetzelfde... En het podium in de gezamenlijk ruimte is ook niet veranderd... We hebben hier echt mooie tijden beleefd!” Het zijn de herinneringen van Martine en Marike Veldhuis aan De Widerode. Afgelopen woensdag bracht de tweeling voor het eerst sinds dertien jaar weer een bezoek aan de school waar ze hun jeugd doorbrachten. De Velhuisjes hebben succes geboekt als de roeiende tweeling uit Twente en daarover hebben ze in geuren en kleuren vertelt aan de leerlingen van de groepen vijf, zes, zeven en acht.

Marike heeft inmiddels de roeispanen aan de wilgen gehangen, maar Martine scoort nog steeds de ene na de andere bronzen, zilveren en gouden plak. Ze is al jaren een wereldtopper in de lichte skiff, een eenpersoonsroeiboot waarmee snelheden tot wel zo’n 37 kilometer per uur worden gehaald. Op 23 september pakte Martine nog een zilveren medaille op het Wereld Kampioenschap in het Tsjechische Racice, nadat ze deze zomer ook nog brons scoorde op het Europees Kampioenschap in München.

De oud-Wierdense wel eens op het hoogste podium gestaan, als Europees Kampioen in 2020, toen in het Poolse Poznan op het onderdeel lichte skiff. Martine: “Je geeft op die momenten alles, je gaat tot het uiterste en dat doet best pijn hoor. Achteraf ben je ook kapot, al dacht ik dat ik nooit zo buiten adem was als al die andere sporters altijd. Totdat ik mezelf ook op tv zag, enorm hijgend tijdens een interview.” Het is nu even rustig op sportief vlak, maar er zit nog een grote wens in het vat: deelname aan de Olympische Spelen in Parijs in 2024.

Het gevoel voor actieve beweging heeft er bij de tweelingzus altijd al in gezeten, vertelt Martine als de kinderen van de groepen zeven en acht van de Widerode geïnteresseerd naar de verhalen luisteren. “Ik vond elke sport eigenlijk wel leuk en in de pauze hier op school speelde ik altijd al spelletjes. Via sportorientatie mochten we allerlei sporten uittesten en zo hebben we ook kennis gemaakt met roeien. Onze oudste zus en vader waren al lid van Amycus, de roeivereniging hier.”

Zenuwachtig

De liefde voor de sport werd serieus. Er werd veel getraind, in het weekend en door de weeks en in de periode van hun middelbare school zelfs vijf keer per week. “Zo heb ik ook leren roeien in een skiff, een eemansboot en dan kom je ook op een punt dat je beseft dat je er best goed in bent.. Maar als ik eerlijk moet zijn, zal ik nog steeds zo snel zeggen dat ik een goede roeier ben. Ik vind het leuk, maar of ik goed ben... Ook nu ben ik voor een belangrijke wedstrijd, zoals een WK of EK enorm zenuwachtig hoor. Kijk maar naar m’n gezicht voor de start, lachen kan ik dan echt niet, maar vind het wel leuk hoor!”.

Het is de Twentse bescheidenheid en nuchterheid die de twee meiden nog steeds siert, ook al wonen ze inmiddels al dik zeven jaar samen in een appartement in Amsterdam vanwege hun studie en de sport. “We wonen daar inderdaad met z’n tweeën en ja, dat gaat goed”, vertelt Marike lachend. “Natuurlijk hebben we wel eens onenigheid of een meningsverschil, maar dat is toch gezond?” Martine vult aan: “We zijn echt wel verschillend hoor, ook qua karakter. Ja, we zijn een tweeling, maar dat wil niet zeggen dat je overal en in alles hetzelfde bent haha.”

Huisarts

Inmiddels zijn de dames bijna 26 jaar. De toekomstplannen beginnen zich te ontwikkelen nu ook het einde van de studie in zicht komt. In de hoofdstad studeert Marike voeding en diëtetiek en Martine timmert aan de weg op het gebied van geneeskunde, maar als specialist ziet ze zichzelf niet in de toekomst. “Huisarts trekt me wel, gespecialiseerde zorg vind ik niks. Chirurgen bijvoorbeeld zijn over het algemeen star en bot, daar pas ik niet tussen. Of ik ga een lunchcafé beginnen”, een schaterlach volgt. “Dat lijkt me heel erg leuk! Marike lacht me altijd uit als ik dat zeg...”

Op dit moment staat de studie voor Martine even ‘on hold’, vanwege de tijd die de sport vergt. “Ik ben in totaal nog ongeveer anderhalf jaar bezig. Als alles een beetje mee zit wil ik de studie weer oppakken na de Olympische Spelen in Parijs. Dat zou betekenen dat ik begin 2026 klaar zou zijn. Mochten alle roeiplannen in het water vallen dan ga ik eerder weer beginnen. In de tussentijd wil ik wel verbonden blijven met de medische wereld en ben ik vooral bezig om uit te zoeken hoe ik dat ga doen.”

Los van de sport en studie is Martine net als vroeger nog steeds graag buiten. “Dat kan straks als huisarts ook, je bent dan veel onderweg naar patiënten. Ik weet niet wat dat is, maar het landelijke trekt me gewoon enorm. Hoe het allemaal in de toekomst gaat lopen, dat kan ik nu nog niet zeggen, maar een boerderijtje buitenaf lijkt me fijn. Op zich denk ik dan niet in Wierden en omgeving, maar ergens midden in het land. Al vind ik het wel erg fijn als ik vanuit Zwolle of Deventer het gebied weer binnen kom. Ik kom hier tot rust, heb hier ik de coronatijd ook enorm veel tijd doorgebracht. Lekker met de racefiets de Sallandse Heuvelrug op. Prachtig!”

Lekker eten

Zus Marike beaamt dat. Zij heeft enige jaren terug besloten om het roeien te staken. “Het is een sport waar je gewicht enorm van belang is. Ik ben langer dan Martine en naarmate je ouder wordt neemt je (spier)massa toe. Ik zat altijd al op het randje (je moet gemiddeld tussen de 57 en 59 kilogram wegen – red.) en moest steeds vaker een stapje extra zetten om op gewicht te blijven. Ik ben nu fanatiek aan het wielrennen, als professioneel amateur.”

Martine heeft haar lengte mee en heeft er weinig moeite mee om op gewicht te blijven. “Ik houd van goed en lekker eten hoor! Alleen gedurende het seizoen let ik erg op wat ik eet, maar nu ga ik best vaak uit eten hoor. Daarom kies ik ook liever voor een goed restaurant dan McDonalds haha. Ik vind het namelijk heerlijk om met familie en vrienden uitgebreid te dineren en samen te zijn!”

Op sportief gebied wil de topsportster sowieso nog een keer goed knallen, in Parijs, tijdens de Olympische Spelen van 2024. Ze heeft nu even een pauze genomen om daar straks de focus op te leggen. Er is alleen nog een klein probleem, er moet een tweede fanatieke en geschikte deelnemer zijn. “Er is denk ik wel iemand die dat wil, daar heb ik een goed gevoel bij”, verzekert Martine. “Je moet écht goed zijn, het een hele competitieve sport. De kwaliteit in het ‘veld’ is enorm hoog.”

Minimum loon

Ondanks dat Martine nog steeds op enorm hoog niveau sport is er van enige grootheidswaanzin geen sprake. “Eh, ik verdien een minimumloon. Ik heb geen grote sponsorcontracten zoals je dat in de voetbalwereld wel ziet. Er is voor roeien weinig aandacht. Het komt maar zelden voor dat je het op televisie ziet, al lijkt het wel iets meer te worden. Heeft wel als voordeel dat je op straat niet zo snel herkend wordt, gelukkig.”

Op straat worden de twee dus niet herkend, maar op de Widerode kregen ze wel honderd procent aandacht van de leerlingen. Na afloop van de presentatie drongen de kinderen zich rondom de twee meiden voor selfies en handtekeningen, soms zelf op de arm of op een t-shirt. “Zo kan ik mooi m’n handtekening oefenen, want hij is nog steeds niet elke keer hetzelfde”, lacht Martine.

<KADER><LET OP FOTO VAN BRUNS IN KADER>

Heracliet Thomas Bruns 

Behalve het bezoek van de twee Wierdense roeisters bracht een dag eerder, op dinsdagmiddag 11 oktober, sportieve Wierdenaar Thomas Bruns een bezoek aan groep 7 van De Widerode. Hij had Bultje het konijn ook meegenomen om de kinderen in het kader van de Kinderboekenweek te enthousiasmeren. Docente Simone Leerkes, zelf werkzaam als vrijwilligster bij Heracles Almelo, had Thomas gevraagd naar Wierden te komen om de groep voor te lezen. Dat deed hij met verve. Natuurlijk stelden de kinderen ook veel vragen aan Thomas, werden er handtekeningen uitgedeeld en de nodige foto’s gemaakt. Tot slot ontving de groep leerlingen tot grote vreugde twee prachtige voetballen van Heracles.